பிறந்தார்… வளர்ந்தார்… தடம் பதித்தார்Born, raised, and leaving a mark

1937 செப்டம்பர் 17 அன்று, தென்னாற்காடு மாவட்டம் பெரும்பாக்கத்தில், திரு. முத்தசாமி – திருமதி மரியம்மாள் தம்பதியருக்கு மகனாகப் பிறந்தார். பேரன் பிறந்த மகிழ்ச்சியில், தந்தை வழிப் பாட்டி ஒரு பையில் வெள்ளிக்காசுகளை வைத்து அவருக்கென அளித்தார். பல ஆண்டுகள் கழித்து, பெரம்பலூரில் தன் நிறுவனப் பயணத்தைத் தொடங்கியபோது அந்தக் காசுகளையே பயன்படுத்தியதாக அவர் பகிர்ந்துகொள்வார்.

He was born on 17 September 1937 at Perumbakkam in South Arcot district, to Mr. Muthusamy and Mrs. Mariammal. Overjoyed at a grandson, his paternal grandmother set aside a bag of silver coins for him. Years later, he would say, he used those very coins when he started his institutions in Perambalur.

தாய் வழித் தாத்தா திரு. வேதநாயகம் – பாட்டி அன்பாய்யம்மாள் தம்பதியருக்கு ஐந்து மகள்கள். “ஐந்து பெண் பிள்ளைகளைப் பெற்றவன் ஆண்டி” என்று ஊர் சொன்ன காலத்தில், ஐந்து மகள்களையும் படிக்க வைத்து அரசுப் பணியில் அமர்த்தியவர் வேதநாயகம் ஐயா. ஆண் வாரிசு இல்லாத அவர்கள், இந்தப் பேரனைத் தங்கள் சுவீகார வாரிசாக ஏற்று, “கிறிஸ்டோபர்” என்று பெயரிட்டு, கிறிஸ்தவ விசுவாசத்திலும் மனிதநேயத்திலும் வளர்த்தனர். அவர்களை அவர் வாய் நிறைய “ஐயா, அம்மா” என்றே அழைப்பார்.

His maternal grandparents, Mr. Vedanayagam and Mrs. Anbayammal, had five daughters. At a time when the village said a man with five daughters would end up a pauper, Vedanayagam educated all five and saw each into a government job. Having no son, they adopted this grandson as their heir, named him “Christopher”, and raised him in the Christian faith and in humanity. He always called them “Aiya” and “Amma”.

சிறுவயதிலேயே தந்தையை இழந்தார்; வெகுளியான தாயுடனும் தங்கை சுசிலாவுடனும் வளர்ந்தார். பின்னாளில், தன் ஐயா – அம்மாவின் நினைவு என்றும் நிலைத்திருக்க பெரும்பாக்கத்தில் அவர்களுக்கு ஒரு கம்பீரமான கல்லறையை அமைத்தார்.

He lost his father as a small boy and grew up with his gentle mother and his younger sister Susila. Later in life he built a stately tomb at Perumbakkam so that the memory of his Aiya and Amma would endure.

நான்கு சித்திகள், சித்தப்பாக்களுடன் கூட்டுக் குடும்பமாக வாழ்ந்த நாட்கள் அவரது குழந்தைப் பருவத்தை மகிழ்ச்சியால் நிரப்பின. சித்திகளின் பிள்ளைகளைத் தன் சொந்தச் சகோதர – சகோதரிகளாகவே நேசித்தார். கதை, பாட்டு, ஆடல், நாடகம் என வீட்டையே ஒரு சிறிய கலை அரங்கமாக்கிவிடுவார்.

Growing up in a joint family with four aunts and their husbands filled his childhood with joy. He loved his cousins as his own brothers and sisters, and turned the house into a little theatre of stories, songs, dance and drama.

புல்புல் தாரா இசைப்பார்; கிராமபோனில் பாடல்களை ஒலிக்கச் செய்து நாடகங்கள் நடத்துவார். 1950களிலேயே கையில் கேமராவுடன் வலம் வந்து, குடும்ப நினைவுகளைப் படம்பிடித்துப் பாதுகாத்தார். அவர் இருக்கும் இடத்தில் எப்போதும் சிரிப்பும் உற்சாகமும் நிறைந்திருக்கும்.

He played the bulbul tara, staged plays to songs on the gramophone, and by the 1950s was carrying a camera to capture and keep the family's memories. Wherever he was, there was laughter and energy.

எந்தக் குடும்ப நிகழ்வாக இருந்தாலும், இன்பமோ துன்பமோ, அனைவரையும் ஒன்றிணைக்கும் உறவின் பாலமாக அவர் விளங்கினார். சிறுவயதிலிருந்தே கூட்டத்தோடு செல்லாமல், தனக்கென ஒரு தனிப் பாதையை உருவாக்கும் சிந்தனையாளர்.

At every family occasion, happy or sad, he was the bridge that brought everyone together. From childhood he thought differently, never following the crowd and always making his own path.

ஆரம்பப் பள்ளியில், அவருடன் படித்த ஒரு மாணவன் சட்டை இல்லாமல் வகுப்பிற்கு வந்ததற்காக ஆசிரியரால் தண்டிக்கப்பட்டான். அந்தக் காட்சி சிறுவன் கிறிஸ்டோபரின் மனதை உலுக்கியது. மறுநாள், தன் ஐயாவிடம் ஒரு புதிய சட்டை வாங்கித் தருமாறு கேட்டு, அதைத் தன் நண்பனுக்கு அணிவித்தார்.

In primary school, a classmate was punished by the teacher for coming to class without a shirt. The scene shook young Christopher. The next day he asked his grandfather to buy a new shirt, and dressed his friend in it.

ஆனால் ஆசிரியர், “நேற்று சட்டை இல்லாமல் வந்த உனக்கு, இன்று எப்படி சட்டை வந்தது?” என்று கேட்டு அந்த மாணவனை மீண்டும் தண்டித்தார். அந்த நிகழ்வு அவர் இதயத்தில் ஆழமான காயமாகப் பதிந்தது. ஆனால் அந்தக் காயம் வெறுப்பாக மாறவில்லை; கருணையாக மாறியது.

But the teacher punished the boy again, asking how a boy who had no shirt yesterday had one today. It left a deep wound in Christopher's heart. That wound did not turn into anger; it turned into compassion.

திருவண்ணாமலை சாரோன் போர்டிங் பள்ளியில் பள்ளிக் கல்வியையும், வேலூர் – விருதம்பட்டில் ஆசிரியர் பயிற்சியையும் முடித்தார். பின்னர் பல ஊர்களில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார்:

He studied at Sharon Boarding School, Tiruvannamalai, and completed teacher training at Virudhampet, Vellore. He then taught in town after town:

பண்ருட்டியில் பணியாற்றிய காலத்தில் சமுதாயத்தில் புறக்கணிக்கப்பட்ட பிள்ளைகளைப் பள்ளியில் சேர்த்து, கல்வியின் வழியாக அவர்களுக்குச் சமூக மரியாதையையும் தன்னம்பிக்கையையும் உருவாக்கினார். அவருக்கு ஆசிரியர் பணி சம்பளம் பெறும் வேலை அல்ல; ஒரு குழந்தையின் எதிர்காலத்தை மாற்றும் இறைப்பணி. மாணவர்களுக்குப் பாடத்தை மட்டுமல்ல — சுயமரியாதையை, தன்னம்பிக்கையை, ஒழுக்கத்தை, முன்னேற வேண்டும் என்ற கனவை விதைத்தார்.

While teaching at Panruti he enrolled children neglected by society in school, and through education gave them social respect and self-confidence. Teaching was never just a salaried job for him; it was God's work that could change a child's future. Along with lessons, he planted self-respect, confidence, discipline and the dream of moving forward.

அவரது ஆளுமையைச் செதுக்கியவர்கள் ஆசிரியர் திரு. ரத்னவேல், தலைமை ஆசிரியர் திரு. செல்லதுரை. உயர்திரு ஜனார்த்தனன், உயர்திரு கனகராஜ், கலைமாமணி தங்கராஜ், உயர்திரு டேவிட் செல்லையா, அருட்கவிஞர் அருள்நாதன் தங்கராஜ் போன்றோர் அவரின் நெருங்கிய நண்பர்கள்.

His character was shaped by his teacher Mr. Rathnavel and headmaster Mr. Chelladurai. Among his closest friends were Mr. Janarthanan, Mr. Kanagaraj, Kalaimamani Thangaraj, Mr. David Chelliah and the poet Arulnathan Thangaraj.

இளம் வயதிலேயே அநீதி, ஒடுக்குமுறை, புறக்கணிப்பு ஆகியவற்றுக்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கத் தொடங்கினார். அவருடைய கொள்கை: “தவறு எங்கு நடந்தாலும் தட்டிக் கேட்பதே சமூகப் பொறுப்பு.”

As a young man he began speaking out against injustice, oppression and neglect. His principle: “Wherever wrong is done, questioning it is our social duty.”

1956-ல், 19 வயதில் “சுடரொளி” மூலம் கதைகள், கட்டுரைகள் எழுதத் தொடங்கினார். 1959-ல் வ.உ.சி. நற்பணி மன்றத்தை நிறுவி, இளைஞர்களைச் சமூக முன்னேற்றப் பணிகளுக்குத் தயாரித்தார். அவரது எழுத்து அலங்காரத்திற்காக இல்லை; விழிப்புணர்வுக்காக, சிந்தனைக்காக, மாற்றத்திற்காக.

In 1956, at 19, he began publishing stories and essays through “Sudaroli”. In 1959 he founded the V.O.C. Narpani Mandram, preparing young people for community service. He wrote not for ornament but to awaken, to make people think, and to bring change.

வருங்கால மனைவி சாந்தா அவர்களின் சிறிய தந்தை டாக்டர் ஜோசப் — அந்தக் குடும்பத்தில் முதன்முதலில் கிறிஸ்தவராக மாறியவர், தண்டராம்பட்டில் புகழ்பெற்ற மருத்துவர். ஒருமுறை அவரைச் சந்தித்தபோது, டாக்டர் ஜோசப் அவரை நிற்க வைத்தபடியே பேசத் தொடங்கினார். கிறிஸ்டோபர் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி அருகிலிருந்த நாற்காலியை எடுத்துப் போட்டு அமைதியாக அமர்ந்து, மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடன் அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் பதிலளித்தார்.

Dr. Joseph, uncle of his future wife Shantha, was the first in that family to become a Christian and a well-known doctor in Thandarampattu. When they met, Dr. Joseph began questioning the young man while leaving him standing. Christopher calmly pulled up a nearby chair, sat down, and answered every question with complete confidence.

1968-ல், நெல்லிக்குப்பம் மேல்பாதியைச் சேர்ந்த மளிகைக் கடை உரிமையாளரும், மக்களுக்கு வேப்பிலைச் சிகிச்சை அளித்தவருமான திரு. ரங்கநாதன் – திருமதி கௌரி தம்பதியரின் மூத்த மகள் சாந்தா அவர்களை மணந்தார். உளுந்தூர்பேட்டையில் மூன்று நாள் திருவிழாவைப் போல் திருமணம் நடந்தது. மனைவிக்குக் கணவராக மட்டுமல்லாமல், நல்ல நண்பராகவும் உண்மையான வாழ்க்கைத் துணையாகவும் இருந்தார்.

In 1968 he married Shantha, eldest daughter of Mr. Ranganathan and Mrs. Gowri of Nellikuppam Melpathi; her father ran a grocery shop and treated people with neem-leaf healing. The wedding at Ulundurpet was celebrated like a three-day festival. He was not only a husband to her but a true friend and partner for life.

அவர்களது இல்லத்தில் மதம் இல்லை; மனிதநேயம் இருந்தது. பசியோடு வந்தவர்களுக்கு உணவு, கண்ணீரோடு வந்தவர்களுக்கு ஆறுதல், பிரச்சனையோடு வந்தவர்களுக்கு நம்பிக்கை.

In their home there was no religion, only humanity: food for the hungry, comfort for those in tears, hope for those in trouble.

பேரப்பிள்ளைகள்: ஷர்லின் ரச்சன்யா (SR Elevators, SR Academy, திருப்பூர்), ஷனாஸ் ரச்சன்யா (TEAL Titan, HR), ஜாய், ஸ்டீவ் ஜோஸ், ஜானி, மாவியா, ஷெரின் ஜோஸ்லின்.

Grandchildren: Sharlin Rachanya (SR Elevators and SR Academy, Tiruppur), Shanas Rachanya (HR at TEAL Titan), Joy, Steve Jose, Johnny, Maviya and Sherin Joslin.

“கல்வி மட்டும் போதாது; மக்களின் உடல்நலனும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்” என்ற எண்ணத்தில் ஹோமியோபதி மருத்துவத்தைக் கற்றார். காலையில் ஆசிரியர் பணி; மாலை 7 மணி முதல் இரவு 11 மணி வரை மருத்துவப் பணி. நெல்லிக்குப்பம் மேல்பாதியில் “அன்னை கிளினிக்” நடத்தினார்.

Believing that education alone was not enough and that people's health must be protected too, he studied homeopathy. Teacher in the morning, physician from 7 to 11 every night, he ran the Annai Clinic in Nellikuppam Melpathi.

தனது லாம்ப்ரெட்டா ஸ்கூட்டரில் கிராமம் கிராமமாகச் சென்று, மருத்துவ வசதி எட்டாத மக்களுக்கும் சிகிச்சை அளித்தார். அவரது கைராசியும் கனிவான அணுகுமுறையும் அவரை மக்களின் மனதில் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக நிலைநிறுத்தின.

On his Lambretta scooter he rode from village to village, treating people no doctor reached. His healing touch and gentle manner made him a star of hope in people's hearts.

எவ்விதத் தயாரிப்பும் இல்லாமல், மணிக்கணக்காக, இலக்கண நயத்தோடும் எதுகை மோனையோடும் ஆழ்ந்த சிந்தனைகளோடும் திகட்டாத தமிழில் பேசுவார். ஒருமுறை பேசத் தொடங்கிவிட்டால் நேரம் போவதே தெரியாது.

Without any preparation he could speak for hours in rich Tamil, with grammatical grace, rhyme and alliteration, and deep ideas. Once he started, no one noticed the time passing.

நெல்லிக்குப்பம் வாசகர் வட்டத்தில் டாக்டர் எம். எஸ். உதயமூர்த்தி அவர்களுடன் இணைந்து நடந்த “நடந்தாள் வாழி காவேரி” நிகழ்வில் அவரது கருத்துகள் உதயமூர்த்தி அவர்களின் பாராட்டைப் பெற்றன. தமிழ் எழுத்தாளர் சங்கத்தின் தலைமைப் பொறுப்பையும், கிறிஸ்தவ எழுத்தாளர் பேரவையின் தலைவர் பொறுப்பையும் ஏற்றுச் சிறப்பாகப் பணியாற்றினார்.

At the Nellikuppam Readers' Circle event “Nadanthaal Vaazhi Kaveri”, held with Dr. M. S. Udhayamoorthy, his ideas won Dr. Udhayamoorthy's praise. He led the Tamil Writers' Association and served as President of the Christian Writers' Forum.

1978-ல் தமிழ்நாடு கிறிஸ்டியன் ரிவைவல் மிஷன் ஆர்கனைசேஷன் (TCRMO) என்ற அமைப்பைத் தொடங்கினார். அதன் கீழ் நெல்லிக்குப்பத்தில் இரண்டு பள்ளிகளைத் தொடங்கினார்; அவற்றில் ஒன்றுக்கு, தன்னை வளர்த்த தாத்தாவின் நினைவாக “வேதநாயகம்” என்று பெயரிட்டார்.

In 1978 he founded the Tamil Nadu Christian Revival Mission Organisation (TCRMO), and under it opened two schools in Nellikuppam, naming one “Vedanayagam” after the grandfather who raised him.

மக்கள் செல்வாக்கோடும் மதிப்போடும் நெல்லிக்குப்பத்தில் வாழ்ந்தவர், வளமான கடலூரை விட்டு, அன்று பின்தங்கியிருந்த பெரம்பலூரைத் தேர்ந்தெடுத்தார். வசதியான இடத்தில் வாழ்வது அவரது இலக்கு அல்ல; வசதி இல்லாத இடத்தை மாற்றுவதே அவரது இலக்கு.

Respected and well established in Nellikuppam, he left prosperous Cuddalore for Perambalur, then a backward district. Living somewhere comfortable was never his aim; transforming a place that lacked comfort was.

1983-ல், தனது உயிர் நண்பர் ஜனார்த்தனன் பிள்ளை அவர்களுடன் பெரம்பலூருக்கு வந்து, ஒரு வாடகை வீட்டில் ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார். ஒரு பக்கம் மாணவர்கள், மறுபக்கம் மாணவிகள், நடுவில் பாதுகாவலராக — அவர்கள் உண்ணும் அதே உணவையே உண்டு வாழ்ந்தார். அதுவே பெரம்பலூரின் கல்விப் புரட்சியின் முதல் அத்தியாயம்.

In 1983 he came to Perambalur with his dearest friend Janarthanan Pillai and started a teacher training institute in a rented house. Men students on one side, women on the other, and he in the middle as their guardian, eating the same food they ate. That was the first chapter of Perambalur's revolution in education.

அந்த வாடகை வீட்டிலிருந்துதான், இன்று பெரம்பலூரில் உள்ள அவரது கல்வி நிறுவனங்கள் அனைத்தும் வளர்ந்தன.

Every one of his institutions in Perambalur today grew out of that rented house.

அவர் நிறுவிய நிறுவனங்கள் →The institutions he founded →

கல்விப் பணியின் தொடர்ச்சியாக, 1996-ல் “டான் அறக்கட்டளையை” நிறுவினார்.

Building on his work in education, he founded DAWN Trust in 1996.

அவரது நிறுவனங்களில் பணியாற்றியவர்களையும் பயின்ற மாணவிகளையும் தன் சொந்தப் பிள்ளைகளாகவே கருதினார். அவர்களுக்குக் கல்வியை மட்டும் வழங்கவில்லை; வாழ்க்கையையும் கற்றுக் கொடுத்தார்.

He treated the staff of his institutions and their students as his own children, giving them not only education but lessons for life.

டான் அறக்கட்டளையின் பணிகள் →The work of DAWN Trust →

இயேசு கிறிஸ்துவின் அன்பையும், இரக்கத்தையும், பணிவையும், சேவையையும் போதனைகளாக மட்டும் கேட்காமல், தன் வாழ்வின் வழியாக வாழ்ந்து காட்டினார். திருச்சபைப் பணியிலும் முழுமையாக அர்ப்பணித்தார். ஆனால் யாரையும் வற்புறுத்தி மதம் மாற்றியவர் அல்ல.

He did not merely hear about Christ's love, compassion, humility and service; he lived them. He gave himself fully to the work of the church, yet never pressed anyone to change their religion.

நாமக்கல் கவிஞரின் வரிகளை அடிக்கடி நினைவுகூர்வார்: இறைவனை ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு பெயர்களில் அழைத்தாலும், அந்தப் பெயர்களுக்குப் பின்னால் இருப்பது ஒரே பரம்பொருள். அதனால் அவரது இறைநம்பிக்கை பிரிவை அல்ல, இணைப்பை உருவாக்கியது.

He often recalled the Namakkal poet: people call God by many names, but behind every name stands the one Supreme. So his faith built bridges, never walls.